2.9 C
Skoki
piątek, 02.01.2026
Strona główna Blog Strona 179

Uczniowie w Gminie Skoki w roku szkolnym 2020/2021

W roku  szkolnym  2020/2021 w Gminie Skoki edukacją szkolną i przedszkolną objętych jest łącznie 1 312 młodych ludzi

Najmłodsi ,tj. dzieci w wieku 2,5 do 6 lat uczęszczają do przedszkoli publicznych i niepublicznych prowadzonych na terenie Gminy Skoki , i tak : do Przedszkola Samorządowego im. Kubusia Puchatka w Skokach uczęszcza 175 przedszkolaków, do Publicznego Przedszkola „ Tęczowa Łąka” w Jabłkowie, z filiami w Rejowcu i Łosińcu –  111, do Niepublicznego Przedszkola Artystycznego w Potrzanowie  – 82 , natomiast  52 dzieci objętych jest edukacją przedszkolną w Niepublicznym Przedszkolu Językowym  „Akademia Rozwoju” w Skokach.

Naukę w szkołach rozpoczęło i kontynuuje łącznie 892 uczniów, w tym : w Szkole Podstawowej  im. Adama Mickiewicza w Skokach – 704 uczniów, w tym 79 uczniów w klasie I, natomiast w Szkole Podstawowej w Jabłkowie, z filiami w Rejowcu, Lechlinie i Pawłowie Skockim – 188 uczniów, w tym 24 uczniów w klasach pierwszych.

Wszystkim uczniom i przedszkolakom życzymy samych radosnych chwil spędzonych w szkołach i przedszkolach.

COViD – 19 skockich turystów

Zagrożenie epidemiczne spowodowały trudności organizacyjne w organizacji letniego wypoczynku. Tym nie mniej za zgodą władz udało się zorganizować obóz wędrowny poprzez Góry Bystrzyckie, Orlickie, Stołowe i Sowie. W tym roku dowcipnie nazwany „Coroczny Obóz Vipów i Debiutantów 19” (Liczba 19, odpowiada ilości uczestników wędrówki).

W tym roku wędrówkę zaczęliśmy na południowych krańcach Kotliny Kłodzkiej –
w Międzylesiu. Pogoda w tym dniu była wyjątkowo przekropna ale po kilku godzinach niezbyt uciążliwego marszu znaleźliśmy spokój i odpoczynek w zacisznym gospodarstwie agroturystycznym „Wojtulanka” w Gniewoszowie. Kolejny dzień we mgle i chmurach zdobyliśmy najwyższe wzniesienie Gór Bystrzyckich – Jagodną 977 m.n.p.m. Na wierzchołku nie zabawiliśmy długo, bo gęstniejące chmury zapowiadały deszcz. Na nasze szczęście zaczęło padać gdy już byliśmy w schronisku. Padało po południu i część nocy ale następnego dnia lawirując między kałużami szlakiem przede wszystkim leśnymi drogami dotarliśmy do Zieleńca. Miejscowość znana jest przede wszystkim amatorom sportów zimowych dlatego latem ludzi nie było, na szczęście, zbyt dużo. Najwyższy szczyt po polskiej stronie Gór Orlickich – Orlica 1084 m.n.p.m był celem wędrówki kolejnego dnia. Poem zejście do słynących z pobytu Chopina Dusznik – Zdroju, uzupełnienie zapasów i podejście do urokliwego i klimatycznego schroniska „Pod Muflonem”. Tam wieczorem, przy ognisku, tegoroczni debiutanci przez VIP-ów zostali poddani próbą ognia, wody, ziemi i powietrza
a następnie przyjęci do „bractwa gwieździstego nieba i dziurawego namiotu” późnym wieczorem mogliśmy też podziwiać szalejącą kilkanaście kilometrów od nas burzę.

Chcąc przedostać się w Góry Stołowe trasa była niezbyt ciekawa. Atrakcją więc było zwiedzenie Muzeum Papiernictwa w Dusznikach – Zdroju a szczególne zainteresowanie wzbudziła ekspozycja dotycząca banknotów. Ta część Sudetów nie należy do najwyższych, więc co niektórym mało było wspinania, dlatego następnego dnia odwiedziliśmy park linowy w Kudowie – Zdroju. A ci, co nie preferują takiej rozrywki czas umili sobie zwiedzając park zdrojowy. Zwieńczeniem dnia był było podejście pod Błędne Skały. Po drodze chcieliśmy zwiedzić Kaplicę Czaszek w Czermnej ale kolejka oczekujących była zbyt długa. Za to
z powodu późnych godzin popołudniowych labirynt Błędnych skał był niemal pusty.

Tron Pradziada, najwyższa skała Szczelińca Wielkiego 919 m.n.p.m i zarazem polskich Gór Stołowych, był celem następnego dnia obozu. Tym razem poszliśmy na lekko, czyli bez ciężkich plecaków, a że pogoda, siły i nastrój sprzyjała zwiedziliśmy też mniej uczęszczane Skały Puchacza, z przepiękną panoramą Kotliny Kłodzkiej. Kolejny dzień przyniósł nam tez ucztę duchową, bowiem na szlaku wędrówki znalazły się Wambierzyce. Oczywiście zwiedziliśmy piękną barokową bazylikę i poszliśmy dalej do Ścinawki Średnie. Tam u podnóża zamku Sarny w przytulnej agroturystyce rozegraliśmy turniej siatkarski.

By dostać się w Góry Sowie należy przejść przez Nową Rudę. Tam wielką atrakcją jest starówka i zabytkowa kopalnia. Zwiedziliśmy jedno i drugie a potem na ostatni nocleg do schroniska „Zygmuntówka”. Ostatni dzień wiódł poprzez Wielką Sowę 1015 m.n.p.m. – najwyższy szczyt pasma do Głuszycy. Ci co szli zbyt wolno ostatnią godzinę niestety musieli pokonać w deszczu.

Ogólne jednak mimo pandemii COViD – 19 należy uznać za udany. Pokonaliśmy ponad 5700 m podejść, ok.160 km szlaków, i zdobyliśmy ok. 200 pkt GOT. Za rok pora na Beskidy.

galeria zdjęć

Trochę o pomnikach przyrody

Na zlecenie Gminy Skoki opracowana została Inwentaryzacja pomników przyrody. Dokument zaktualizował dotychczasową bazę, usystematyzował posiadane informacje i ujawnił nowe formy ochrony przyrody. Dzięki inwentaryzacji „wykryto” 9 pomnikowych drzew, które wcześniej nie figurowały w gminnych rejestrach (4 na terenie parku pałacowego przy Archidiecezjalnym Domu Rekolekcyjnym w Rościnnie, 4 na terenie Leśnictwa Brzeźno oraz jedno przy drodze publicznej Głęboczek – Dąbrówka Kościelna, na działce nr 9152/1 – obręb Niedźwiedziny).

Na terenie miasta i gminy zinwentaryzowano pojedyncze drzewa, aleje i grupę drzew oraz dwa głazy narzutowe, zgodnie z poniższą tabelą:

  pojedyncze drzewa aleje drzew głazy narzutowe grupy drzew
liczba obiektów
miasto 1 0 0 0
gmina 27 4 2 1

Spośród pojedynczych drzew zdecydowanie przeważają te z rodzaju dąb (19 sztuk z gatunku Dąb szypułkowy i 5 sztuk drzew z gatunku Dąb bezszypułkowy). Odnotowano pojedynczy gatunek Wierzby białej, Cisu pospolitego i Grabu pospolitego, a także dwie Sosny zwyczajne oraz dwa Buki zwyczajne.

Na aleje drzew składają się Lipy drobnolistne (w miejscowościach Rościnno i Pawłowo Skockie), Buki zwyczajne (w Dzwonowie), Dęby szypułkowe (w Rościnnie).

Najstarszymi, bo ustanowionymi w lutym 1956 roku pomnikami przyrody są Dęby szypułkowe (stanowiące grupę drzew) w Kakulinie, najokazalszy jest Dąb szypułkowy o obwodzie 711cm, który można podziwiać na terenach leśnych w m. Raczkowo, niepopdal cmentarza. Niewiele ustępuje mu Wierzba biała w m. Jagniewice o obwodzie 659cm. Na uwagę zasługują też dęby – w m. Chociszewo (510cm) i w m. Skoki (556cm).

Niniejszy artykuł początkuje cykl pn. Poznaj pomniki przyrody. Będziemy starali się przybliżyć Państwu wszystkie formy ochrony przyrody znajdujące się na terenie gminy, zachęcić do ich odwiedzenia i podziwiania piękna natury.

Zadbane tereny rekreacyjne- dziękujemy!!!

Pawłowo Skockie
Pawłowo Skockie

Na terenie Gminy Skoki zlokalizowanych jest 19 placów zabaw oraz kilkanaście boisk sportowych, w większości sołectw znajdują się również tereny wykorzystywane jako rekreacyjno- sportowe np. wiaty wypoczynkowe, miejsca przeznaczone do organizowania ognisk i integracji mieszkańców. Niestety często takie miejsca narażone są na wandalizm i zaśmiecanie, a bieżące utrzymanie czystości oraz systematyczne wykaszanie i pielenie chwastów z uwagi na ograniczoną ilość pracowników zajmujących się utrzymaniem zieleni jest bardzo trudne.

Chcielibyśmy zatem bardzo podziękować mieszkańcom za wszelką inicjatywę i pomoc w utrzymaniu obiektów sportowych i rekreacyjnych w należytym stanie! Inwestycje te były realizowane z myślą o Was – mieszkańcach i to Wam mają służyć.  Zdjęcia zamieszczone poniżej napawają optymizmem i nadzieją, że nasze starania zostają docenione i uszanowane. Brawo za postawę i dobry przykład! Dziękujemy!!!

 

Projekt „Pod biało-czerwoną” – zagłosuj

Projekt „Pod biało-czerwoną” zakłada sfinansowanie przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zakupu masztów i flag w każdej z gmin w Polsce, której mieszkańcy dołączą do projektu. Inicjatywa zakupu masztu i flagi zależeć będzie od mieszkańców.  

Szczegóły oraz spisów głosowania na stronie >>>

Będzie łatwiej wydostać się ze Skoków

Gmina Skoki wykonała koncepcję projektową określającą przebieg w terenie i zakres rzeczowy połączenia ul. Polnej w Skokach z drogą wojewódzką nr 196 w rejonie tzw. Karolewa.

Zobacz koncepcję 10MB >>>

Trasa planowanej drogi będzie prowadziła od końca nawierzchni bitumicznej na ul. Polnej przy budynku komunalnym w kierunku rzeki. Następnie wzdłuż istniejącego cieku do torów kolejowych, gdzie planowane jest przekroczenie rzeki poprzez budowę przepustu rurowego. Dalej trasa nowej drogi będzie usytuowana równolegle do torów kolejowych. W celu połączenia z drogą wojewódzką konieczne będzie również przebudowanie istniejącego przejazdu kolejowego w rejonie tzw. Karolewa, który jest za wąski do parametrów projektowanej drogi. Planowana trasa bezpośredniego połączenia komunikacyjnego miasta Skoki z drogą wojewódzką nr 196 będzie realizowana na terenie bardzo zróżnicowanym wysokościowo, na którym występują liczne zaniżenia terenu, nasypy gęste zadrzewienia, koryto rzeki Małej Wełny i grunty bagienne.   

Zakres rzeczowy tego przedsięwzięcia będzie obejmował budowę nawierzchni bitumicznej drogi o długości ok. 1200m, szerokości podstawowej 6 m (poszerzenia na łukach 6,8 do 7,4m). Wzdłuż drogi powstanie ścieżka pieszo-rowerowa o szerokości 2,5m. Cała droga będzie oświetlona oprawami ledowymi na 30 słupach. Istotnym i kosztownym elementem konstrukcyjnym na tym zadaniu będzie przepust rurowy  w miejscu przekroczenia rzeki Małej Wełny. Będzie to przepust z rur stalowych spiralnie karbowanych o wysokości 2m, rozpiętości ok. 3 m.

Opracowanie które państwu pokazujemy będzie stanowiło bazę (materiał wyjściowy) do opracowania w dalszej kolejności dokumentacji projektowo – kosztorysowej. Trasa przyszłej drogi będzie przebiegała przez grunty będące własnością Gminy Skoki, Skarbu Państwa i osób prywatnych. Oznacza to, że na potrzeby inwestycji będzie konieczność pozyskania pozostałych gruntów o pow. ok. 1 ha, które nie są własnością samorządu. Dlatego dokumentacja projektowa będzie realizowana w trybie tzw. specustawy drogowej o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (ZRID). Oznacza to w praktyce, że projektując nawierzchnię drogową, równolegle dokonuje się podziałów geodezyjnych gruntów (16 działek) niezbędnych do budowy nawierzchni drogi. Za wywłaszczone grunty przysługuje odszkodowanie wg wyceny dokonanej przez rzeczoznawcę.

Wykonanie tej inwestycji to jedno z najbardziej karkołomnych zadań jakie kiedykolwiek gmina Skoki wzięła na siebie. Proces opracowania dokumentacji projektowo – kosztorysowej będzie zapewne długi ok. 2 lat i kosztowny. W celu otrzymania od Starosty Wągrowieckiego decyzji na tą drogę, należy równolegle uzyskać szereg pozwoleń, uzgodnień, opinii i opracowań branżowych. Najważniejsze z nich to decyzja środowiskowa, decyzja wodnoprawna na budowę przepustu i wykonanie urządzeń wodnych. Opinie do planowanego zadania będzie musiał przedłożyć zarząd województwa wielkopolskiego, zarząd powiatu, zarządca infrastruktury kolejowej, Wojewódzki Sztab Wojskowy. Najtrudniejszym zapewne elementem tego opracowania będzie konieczność, wykonania dokumentacji branżowej związanej z przebudową (poszerzeniem) istniejącego przejazdu kolejowego wraz z infrastrukturą kolejową (rogatki i sygnalizacja świetlna) na podstawie warunków technicznych wydanych przez PKP S.A., które już otrzymaliśmy do niniejszego opracowania. Również planowana droga przebiega przez zaewidencjonowane stanowiska archeologiczne, co wiąże się z koniecznością uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Miejsce włączenia do drogi wojewódzkiej nr 196, należy wykonać na warunkach określonych przez jej zarządcę.

Niniejsza koncepcja projektowa określa wstępnie przebieg i zakres planowanej inwestycji. Ostateczna trasa drogi zostanie uszczegółowiona w opracowanej dokumentacji projektowo- kosztorysowej. Szacunkowa wartość tego przedsięwzięcia to kwota ok. 4 mln zł. Realizacja zadania będzie mogła nastąpić po opracowaniu dokumentacji projektowej i uzyskaniu dofinansowania ze środków zewnętrznych.

Jesteśmy przekonani, że planowana droga stanowić będzie niezbędny bajpas, który pozwoli odciążyć centrum miasta od nadmiernego ruchu samochodowego, który będzie nadal rósł z uwagi na rozbudowę miasta.

Coraz raz więcej piechurów

Pogoda dopisała i frekwencja miłośników spacerów nordic walking z gminy Skoki także. Tym razem pokonano odcinek 10 km nad jez. Budziszewskim we wtorek 8 września.

Przed nami jeszcze 2 wrześniowe spacery w ramach projektu W zdrowym Ciele Zdrowy Duch – edycja VII 2020, na które serdecznie zapraszamy. Szczegóły na plakacie.

Przedsięwzięcia te są realizowane przez Stowarzyszenie Edukacyjne TĘCZA w ramach zadania publicznego sfinansowanego przez Gminę Skoki w kwocie 45.000,00 zł.

Rozwój kompetencji cyfrowej mieszkańców

W dniu dzisiejszym zakończyło się  kolejne szkolenie w ramach projektu pn.: „Rozwój kompetencji cyfrowych dla mieszkańców gminy Skoki”. Projekt realizowany jest w partnerstwie z Fundacją Wspierania Zrównoważonego Rozwoju z Warszawy.

Wszystkich chętnych mieszkańców województwa wielkopolskiego w wieku 25+ zapraszamy do udziału w szkoleniach.

Szkolenia, w zależności od potrzeb będą realizowane z następujących tematów:

Czas trwania jednego modułu szkoleniowego: 12 godzin.

Szkolenia będą odbywały się na terenie gminy Skoki, w dogodnych terminach dla ich uczestników.

Osoby zainteresowane prosimy o kontakt pod numerem telefonu  (61) 8925 808 lub (61) 8925 800 lub na adres email: rekrutacja@gmina-skoki.pl

 

„Kultura” przebywania nad wodą

Mimo powszechnej wiedzy, iż odpady należy gromadzić w koszach czy pojemnikach, to niektóre osoby korzystające z uroków natury nad jeziorem Rościńskim zupełnie o tym zapomniały albo nie słyszały, co widać na zdjęciach.

Po pobycie nad wodą pozostawiają ślady swojej bytności, sądząc po rodzaju i ilości odpadów. Zastanawiające jest to, że wjeżdżając lub wchodząc nad akwen od strony wsi Rościnno mijają cztery ogólnodostępne pojemniki o pojemności 240l każdy. Dlaczego tam nie pozostawiają odpadów? Przecież one do tego służą!

Wstyd tak się zachowywać! Nie dajemy przyzwolenia na taką bezmyślność i nieodpowiedzialność.

Stąd też apel dla wszystkich kulturalnych wędkarzy i turystów, zwracajmy uwagę, gańmy złe zachowania, informujmy i edukujmy osoby bez krzty kultury nad wodą.

Rowerem na sam dach Puszczy Zielonki

Łatwo nie mieli! Mowa o uczestnikach IV edycji Rajdu Dzień bez Samochodu, który odbył się w sobotę 5 września.

A dlaczego łatwo nie było? 
Po pierwsze dystans, w jedną stronę ponad 30 km przez całą Puszczę Zielonkę na Dziewiczą Górę w Czerwonaku.
Po drugie deszcz, ale nie taki zły jak go prognoza pogody malowała jeszcze dzień wcześniej. Deszcz był znikomy, tylko w początkowej fazie rajdu i zważywszy na dość wysoką temperaturę mało dał się w kość.
Po trzecie błoto! To mogło nastręczyć trudności zwłaszcza tym o cieńszych oponach i małym bieżniku, padało cały tydzień wiec trochę się wody i błota nazbierało miejscami na trasie.

Wyzwanie podjęło ok 50 rowerzystów i wjechało, czasem weszło 😉 na sam szczyt Dziewiczej Góry.


Dziewicza Góra to wzniesienie o wysokości 144,9 m n.p.m. – W XIII wieku, książę Przemysł I nadał te tereny osiadłym w Owińskach cysterkom, od których wzniesienie wzięło swoją pierwotną nazwę „Dziewcza Góra”. Na jego stokach cysterki hodowały czerwca polskiego , którego używano do wyrobu czerwonego barwnika. To właśnie od tego owada pochodzi nazwa koloru, nazwa miesiąca, a nawet, jak się przypuszcza, nazwa miejscowości Czerwonak. Teren Dziewiczej Góry porasta las mieszany, zaś w kilku miejscach znajduje się starodrzew dębowy. Cały obszar objęty jest ochroną ze względu na bogaty świat roślin, charakterystycznych dla zróżnicowanych środowisk: leśnych, łąkowych, stepowych a nawet górskich.


W 2005 roku, w najwyższym punkcie góry nadleśnictwo Łopuchówko wybudowało dostrzegalnię przeciwpożarową, dziś zwaną po prostu wieżą widokową, która jest udostępniona również dla turystów, skąd mogą podziwiać panoramę Poznania oraz lasów i wzgórz Puszczy Zielonki. Wieża ma 40 m wysokości, a platforma widokowa znajduje się na wysokości 30 m. Prowadzą na nią 172 schody.
Zachęcamy do odwiedzenia tego miejsca, można także podjechać samochodem.
Szczegóły dostępności wieży na stronie https://lopuchowko.poznan.lasy.gov.pl/wieza-widokowa-na-dziewiczej-gorze


Część z rowerzystów miała jeszcze siłę pokonać owe 172 schody i podziwiała przepiękne widoki, zwłaszcza że deszcz przestał padać, wyszło słońce i widoczność z wieży był dobra.

Teraz pozostało zjechać ze szczytu nieco niżej, gdzie w Ośrodku Edukacji Przyrodniczo-Leśnej „Dziewicza Góra” na uczestników czekało ognisko, kiełbasa i szneka z glancem. Dziękujemy Agata!!! Dziękujemy także członkom Tour de Sklep Skoki Team za profesjonalne zabezpieczenie trasy.
Wszyscy rajdowicze dostali także mały upominek, chustę na szyję, tzw. komin.

Ale to nie wszystko trzeba było jeszcze wrócić …… 😉

Gratulujemy wszystkim uczestnikom rajdu wytrwałości, dobrej kondycji ciała oraz ducha i do zobaczenia na szlaku.

Zdjęcia z rajdu Karolina Stefaniak i Piotr Polcyn:

Nasza strona korzysta z „ciasteczek”. Odwiedź naszą stronę polityki prywatności aby dowiedzieć się więcej o ciasteczkach oraz jak z nich korzystamy.
Website Security Test
Przejdź do treści