24 stycznia w Mieścisku Wicemarszałek Województwa Wielkopolskiego Krzysztof Grabowski podpisał umowę ramową ze Stowarzyszeniem „Dolina Wełny” na nowy okres programowania.
„Umowa o warunkach i sposobie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność na lata 2023-2027”, opiewa na łączną sumę 4 532 987,60 € co w przeliczeniu na złotówki daje około 20 milionów złotych.
W skład Stowarzyszenia „Dolina Wełny” obecnie wchodzi 9 gmin: Damasławek, Gołańcz, Kiszkowo, Margonin, Mieścisko, Rogoźno, Skoki, Wapno i Wągrowiec.
Ceremonia podpisania umowy odbyła się w obecności przedstawicieli gmin i lokalnych działaczy. Gminę Skoki reprezentowali Burmistrz Tadeusz Kłos oraz Skarbnik Anna Witucka – Kałek.
Strategia opracowana przez Stowarzyszenie będzie wdrażana w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 – 2027 oraz Programu Fundusze Europejskie dla Wielkopolski na lata 2021 – 2027. Jest to zintegrowane, wielofunduszowe podejście łączące środki na różnych płaszczyznach i dale ogromny potencjał dla rozwoju terenu wchodzącego w skład Stowarzyszenia „Dolina Wełny”.
Przez poprzednie lata funkcjonowania Stowarzyszenia prywatni beneficjenci z terenu gminy Skoki zrealizowali wiele inwestycji na terenie naszej gminy w ramach finansowania ze środków Unii Europejskiej o wielkomilionowej wartości.
Duży zasób zewnętrznych środków pozyskał przez ostatnią dekadę także nasz samorząd. Zrealizowaliśmy 21 zadań o łącznej wartości 2.254.986,40 zł, gdzie dofinansowanie wyniosło 1.144.801,76 zł. Co daje ponad 50% całej wartości. Można powiedzieć, że pomnożyliśmy razy dwa własne środki.
Oto lista zadań zrealizowanych od 2014 roku przy wsparciu Stowarzyszenia „Dolina Wełny”:
Modernizacja pomieszczeń świetlicy wiejskiej w Pawłowie Skockim, gm. Skoki
Zakup wyposażenia do świetlicy wiejskiej w Rościnnie, gm. Skoki
Cykl wycieczek pieszych Nordic Walking w Gminie Skoki
Plac zabaw w Pawłowie Skockim z funkcją miejsca przystankowego przy szlakach turystycznych wiodących przez Gminę Skoki
Plac zabaw w Lechlinie z funkcją miejsca przystankowego przy szlaku turystycznym wiodącym przez Gminę Skoki
Plac zabaw w Rościnnie z funkcją miejsca przystankowego przy szlaku turystycznym wiodącym przez Gminę Skoki
Plac zabaw w Rakojadach z funkcją miejsca przystankowego przy szlaku turystycznym wiodącym przez Gminę Skoki
Aktywni Seniorzy w Gminie Skoki
Remont elewacji wraz z dociepleniem budynku OSP w Skokach z przeznaczeniem na cele społeczno-kulturalne
Rozbudowa istniejącego budynku świetlicy wiejskiej w Kuszewie, gm. Skoki
Zagospodarowanie centralnej części Placu Powstańców Wielkopolskich w Skokach
Remont i docieplenie budynku świetlicy wiejskiej w Bliżycach, gm. Skoki
„Zakup mebli do świetlicy wiejskiej w m. Kuszewo, gm. Skoki” Gmina Skoki
„Zakup mebli i wykonanie centralnego ogrzewania dla do świetlicy wiejskiej w Stawianach, gm. Skoki”
„Budowa placów zabaw w miejscowościach Kakulin i Niedźwiedziny, gm. Skoki”
„Budowa ogólnodostępnego miejsca rekreacyjnego przy ulicy Antoniewskiej w Skokach”
„Zagospodarowanie w celach rekreacyjnych terenu przy stawie retencyjnym w Bliżycach, gm. Skoki w ramach odbudowy stawu”
„Budowa Otwartej Strefy Aktywności przy ul. Szkolnej w Potrzanowie, gm. Skoki”
Projekty Biblioteki:
Święto Plonów w Gminie Skoki
Mali skoccy podróżnicy – cykl spotkań podróżniczych dla dzieci z terenu gminy Skoki
Niektórzy lubią poezję – cykl spotkań poetyckich w skockiej bibliotece
Ścieżki rowerowe w Gminie Skoki – to temat od wielu lat poruszany przez wielu mieszkańców, szczególnie tych z zamiłowaniem do podróży na dwóch kołach. Przedstawiamy więc obecną sytuację Skockiej Ścieżki Rowerowej.
Gdzie ścieżki:
Skocka Ścieżka Rowerowa po zakończeniu inwestycji będzie rozpoczynać się w Roszkowie, przebiegnie wzdłuż drogi 196 aż do Sławy Wielkopolskiej, tam skręci i przy drodze 197 dotrze do Rejowca.
Podzielona jest na 4 odcinki:
a. Roszkowo – Skoki; od skrzyżowania dróg przed torami do ul. Wągrowieckiej; b. Turystyczna – Parkowa; c. Skoki – Sława Wielkopolska; od ROD Karolewo do chodnika przy drodze w Sławie Wielkopolskiej; d. Sława Wielkopolska – Rejowiec; od ronda w Sławie Wielkopolskiej do chodnika przed sklepem spożywczym w Rejowcu
Łączna długość wybudowanych ścieżek wyniesie prawie 8 kilometrów.
Łączna długość Ścieżki z już istniejącą infrastrukturą pieszo-rowerową to ponad 10 kilometrów.
Co już zrobiono:
Prace nad planowaniem oraz przeprowadzeniem niezbędnych działań administracyjnych w temacie Ścieżki trwają już od ponad 6 lat.
Największymi trudnościami były negocjacje z PLP PLK S.A. oraz WZDW w Poznaniu dotyczące przejęcia terenu pod planowaną inwestycję.
Przez ten czas tworzone były mapy, projekty oraz wnioski o zezwolenie na realizację działań. Przeprowadzono też przetarg na budowę pierwszej części Ścieżki.
Przebieg trasy rodzi dodatkowe wyzwania ponieważ konieczne będzie wykonanie m.in. estakady nad rowem kolejowym przy Roszkówku, kładki nad Małą Wełną czy wykonanie przejścia przez tory z rogatkami na Sławie Wielkopolskiej.
Ile to kosztuje:
Inwestycja w Skocką ścieżkę rowerową oraz jej realizacja z uwagi na wysokie koszty jest rozłożona na etapy.
Całość szacowana jest na około 19 938 000 (roczny budżet Gminy Skoki na inwestycje wynosi w 2024 roku 18 000 000).
Część tej kwoty zostanie pokryta przez uzyskane dofinansowań oraz przez współpracę z Zarządem Dróg Wojewódzkich.
Co dalej:
Obecnie najbliższy realizacji jest odcinek łączący ul. Turystyczną z ul. Parkową w Skokach. 5 grudnia 2023 został wybrany w przetargu wykonawca – firma BIMEX Sp. Z o.o. Sp. K. z Rogoźna.
Na ten etap uzyskano również dofinansowanie w kwocie 2 000 000 zł z Programu Inwestycji Strategicznych.
Kolejne fragmenty czekają na dokończenie projektów oraz uzyskanie pozostałych niezbędnych zgód.
W styczniu zostanie też złożony wniosek o dofinansowanie odcinka Sława-Skoki.
W Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy Skoki, z udziałem burmistrza Tadeusza Kłosa i Elżbiety Skrzypczak, dyrektorki Biblioteki, odbyło się spotkanie z okazji 20-lecia Zespołu Obrączkarskiego Rościnno.
Spotkanie zaczęło się o niespodzianki, ponieważ Bogumiła Szewczyk odczytała Hubertowi Czarneckiemu – kierownikowi zespołu – list od Liwii Pawłowskiej, 13-letniej pasjonatki fotografii, której jedna z prac znalazła się na ogólnopolskiej wystawie poświęconej ptakom. Dziewczyna uczestniczy w akcjach obrączkowania ptaków prowadzonych m.in. przez Huberta Czarneckiego i uwieczniła go w akcji. Jest też autorką wielu innych zdjęć przedstawiających przyrodę.
Hubert Czarnecki opowiedział zebranym krótką historię od pierwszych dziecięcych i młodzieńczych fascynacji ptakami do powstania Zespołu Obrączkarskiego Rościnno, po aktualne wieści z „ptasiego świata”. Zaczęło się od młodzieńczych wypraw, potem już formalnej współpracy z ornitologami, aż w końcu doszło do powołania Rościńskiej Grupy Żuraw i zespołu. Fascynaci mają za sobą pobyt m. in.: na Karsiborskiej Kępie niezamieszkałej wyspie w delcie wstecznej Świny w północnej części Zalewu Szczecińskiego. To ostoja ptaków o randze europejskiej. Ale także na obozach obrączkarskich takich jak: Akcja Jeziorsko i Akcja Siemianówka.
Już wtedy zaobserwowali ptaki obrączkowane np. w Hiszpanii, które trafiły na rozległe połacie Karsiborskiej Kępy. Przykładem był m.in. trzcinniczek (Acrocephalus scirpaceus), który został zaobrączkowany w Hiszpanii i po 470 dniach w odległości 1779 km został ponownie schwytany przez obrączkarza Tomasza Coftę.
Zespół Obrączkarski Rościnno tworzą: Hubert Czarnecki (kierownik) z synami Olkiem i Bartkiem, Maciej Giereszewski, Bartosz Krąkowski, Adam Loręcki, Gracjan Loręcki, Mateusz Loręcki, Karol Majntas oraz studenci Sekcji Ornitologicznej Koła Leśników Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.
IMPONUJĄCE STATYSTYKI
W ciągu dwudziestu lat funkcjonowania członkowie zespołu mogą pochwalić się zaobrączkowaniem 31.607 ptaków z 174 gatunków. Odnotowali też 19.501 retrapów i wiadomości powrotnych. Retrap, to ponowne stwierdzenie tego samego ptaka w odległości do 5 km od miejsca obrączkowania. Wiadomość powrotna, to ponowne stwierdzenie tego samego ptaka w odległości powyżej 5 km od miejsca obrączkowania.
Najczęściej obrączkowanym gatunkiem była bogatka Parus major. Członkowie zespołu zaobrączkowali aż 4569 ptaków z tego gatunku i uzyskali 1201 informacji powrotnych. Stwierdzenia tych zaobrączkowanych ptaków dotarły m.in.: z Litwy, Belgii i Niemiec.
Kolejnym ptakiem w gronie najliczniej zaobrączkowanych jest dymówka Hirundo rustica, czyli jeden z grzech gatunków jaskółek. Zespół wyposażył w obrączki 3513 ptaków, uzyskał 40 informacji powrotnych, w tym m.in. z Węgier.
Trzcinniczki Acrocephalus scirpaceus były zaobrączkowane aż 2213 razy, zespół uzyskał 206 informacji powrotnych, a zaobrączkowane przez nich ptaki stwierdzono w: Belgii, Czechach, Francji, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu i Niemczech.
Mewy śmieszki Chroicocephalus ridibundus zostały zaobrączkowane 2196 razy. Zespół otrzymał 7240 informacji powrotnych. Kraje, z których nadeszły stwierdzenia obecności zaobrączkowanych ptaków to: Austria, Belgia, Białoruś, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Litwa, Maroko, Niemcy, Portugalia, Rosja, Serbia, Słowenia, Szwajcaria, Tunezja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania i Włochy (25 krajów).
W gronie najliczniej obrączkowanych ptaków znalazła się modraszka Cyanistes caeruleus. W tym przypadku zespół zaobrączkował 2038 ptaków, uzyskał 413 informacji powrotnych, a stwierdzenia uzyskano m.in. z Belgii oraz Estonii.
W Top 10, czyli najczęściej obrączkowanych ptaków znalazły się jeszcze: Kapturka Sylvia atricapilla – 1369 ptaków, Pierwiosnek Phylloscopus collybita – 1124 ptaków, bocian biały Ciconia ciconia – 1104 ptaków, które były widziane w Bułgarii, Czech, Etiopii, Izraela, Niemiec, Rumunii, Turcji, Węgier, Dzwoniec Chloris chloris – 1062 ptaków, Rudzik Erithacus rubecula – 996 ptaków.
Począwszy od 2011 roku Zespół oznakował na terenie powiatu wągrowieckiego 1104 młode bociany białe, w tym 223 osobniki na terenie miasta i gminy Skoki. Stwierdzenia dotarły z: Bułgarii, Czech, Etiopii, Izraela, Niemiec, Rumunii, Turcji, Węgier.
Kolejnym ptakiem, który stał się obiektem zainteresowania Zespołu, to żuraw Grus grus Oznakowano 496 ptaków, a 4305 informacji powrotnych dotarło z: Polski, Austrii, Belgii, Czech, Francji, Hiszpanii i Niemiec.
„ROŚCISŁAW”
W maju 2022 roku, na polu wschodzącej kukurydzy w Rościnnie, zaobrączkowany i zaopatrzony w tzw. logger został młody żuraw, którego ochrzczono imieniem „Rościsław”. Jego miejscem wylęgu było gniazdo żurawi w okolicach Jeziora Rościńskiego. Logger, czyli rejestrator, został zakupiony ze środków Miasta i Gminy Skoki oraz Gminy Wągrowiec. Dzięki temu urządzeniu Zespół Obrączkarski może śledzić trasę przelotów ptaka i ustalić także miejsce jego aktualnego pobytu oraz długości tras, jakie pokonuje. Bieżące informacje znajdziecie Państwo na profilu „Rościsław” na Facebooku.
UDZIAŁ W PRACACH BADAWCZYCH I EDUKACYJNYCH
CES 2004 – 2007 r. – Stałe Powierzchnie Odłowu Ptaków, to ogólnopolski program wykorzystujący metodę obrączkowania do monitorowania zmian zachodzących w lęgowych populacjach ptaków śpiewających.
„Ptaki w naszym otoczeniu” 2008 – 2009 r. – projekt realizowany we współpracy z ZSP nr 2 w Wągrowcu z Kingą Wójcik oraz Grażyną Witkowską.
Budki lęgowe 2022 – 23 r. – cykl spotkań przy Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy w Skokach
2014 – 2022 r. „Wybrane aspekty biologii gęgawy Anser anser na pojezierzu gnieźnieńskim w aspekcie łowieckich zasad racjonalnego gospodarowania populacją” – działania w ramach pracy doktoranckiej Bartosza Krąkowskiego.
Akcja Rgielsko 2022 – 23
Mewa białogłowa – monitoring lęgowy prowadzony przez Adama Loręckiego i Macieja Giereszewski
Błotniak łąkowy oraz rybitwa rzeczna – czynna ochrona
Żuraw – obrączkowanie.
Bocian biały – obrączkowanie.
Akcje edukacyjne dla dzieci i młodzieży realizowane w placówkach oświatowych i bibliotecznych.
Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego Koło w Skokach wespół z Kurkowym Bractwem Strzeleckim Skoki, jak co roku, zorganizowało spotkanie świąteczno – noworoczne. Odbyło się ono w sobotę 13 stycznia w siedzibie bractwa kurkowego.
Wśród gości znajdowali się królowie kurkowi A.D. 2023 wraz ze swymi rycerzami. Obecni byli przedstawiciele stowarzyszeń, radni oraz burmistrz Tadeusz Kłos.
Zgromadzeni zostali powitani przez prezesa KBS Skoki Krzysztofa Jachnę oraz prezesa koła TPPW Adama Mrozińskiego.
Po wprowadzeniu wygłoszonym przez Andrzeja Surdyka, wyświetlono film autorstwa Marcelego Jarzębowskiego o przebiegu powstania w Skokach i przekazywaniu pamięci o nim kolejnym pokoleniom.
W dalszej kolejności odbyła się emisja dokumentu o zdobyciu 6 lutego 1919 roku lotniska na Ławicy. Fakty przedstawione w filmie uzupełnił pułkownik Grzegorz Misiak, członek TPPW oraz Towarzystwa Pamięci Generała Józefa Dowbora- Muśnickiego, a także KBS Skoki. Tradycją spotkań noworocznych stało się wspólne śpiewanie kolęd. Na gitarze akompaniował Piotr Babrakowski wspierany przez przedstawicieli chóru Harfa.
Czas upłynął zebranym nie tylko na oglądaniu filmów i śpiewie, ale także na wspólnych rozmowach.
Atmosfera, jak zawsze była serdeczna
Adam Mroziński, zdjęcia Stanisława Grzegorzewskiego
W gronie 17 par małżeńskich, którym przyznano w 2023 roku Medale Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie byli także Czesława i Tadeusz Smachowie ze Skoków.
Ponieważ „Złota para” nie mogła uczestniczyć w uroczystości, która odbyła się w ubiegłym roku, medale wręczył na ręce pana Tadeusza burmistrz Tadeusz Kłos podczas spotkania 3 stycznia w urzędzie miasta i gminy. Burmistrzowi towarzyszyła Joanna Wolicka – Przywarty, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Skokach oraz Tomasz Smacha.
Państwo Smachowie zawarli związek małżeński 3 marca 1973 roku w Wągrowcu. Poznali się w pracy w cegielni w Przysieczynie. Pani Czesława pochodzi z Sienna w gminie Wągrowiec. Po ślubie zamieszkali w Skokach, razem też przez jakiś czas pracowali w ZNTK.
Małżonkowie doczekali się dwóch synów: Roberta i Tomasza i troje wnucząt: Anny, Borysa i Magdaleny.
Ulubionym zajęciem pani Czesławy jest robienie domowych wypieków, a sernik babci Czesi ma uznaną renomę. Pan Tadeusz jest zapalonym wędkarzem, który może się pochwalić okazałymi sandaczami i szczupakami złowionymi w Jeziorze Rościńskim. Zamiłowanie do wędkowania ma chyba po swoim tacie Aleksandrze, o którym wspomina się, że kiedyś złowił na tyle dużego szczupaka, że przywiózł go do domu przywiązanego do ramy roweru.
Jubilatom życzymy wielu lat w zdrowiu i wszelkiej pomyślności.
Pod koniec grudnia 2023 roku na fasadzie budynku przy ul. Jana Pawła II 7 za zgodą właścicieli, państwa Burzyńskich zawisła tablica upamiętniająca istniejąca kiedyś w Skokach żydowską synagogę.
Tablica ta nie bez powodu zwisła właśnie w tym miejscu. Przesmyk pomiędzy budynkami prowadzi do działki na której znajdowała się synagoga.
Historyczną treść na temat tego ważnego dla Żydów mieszkających kiedyś licznie w Skokach miejsca opracowała mocno interesująca się tym tematem Dorota Mrozińska, członkini Towarzystwa Miłośników Miasta Skoki i Ziemi Skockiej. Grafikę opracowała Karolina Stefaniak.
Oto treść tablicy:
Nie wiemy dokładnie, kiedy Żydzi zamieszkali w Skokach. Źródła pisane, tyczące skockich Żydów są bardzo nieliczne. Pierwsze wzmianki pochodzą z wieku XVII, kiedy to właściciel miasta Andrzej Rej herbu Oksza, wnuk słynnego poety Mikołaja Reja z Nagłowic, stworzył dogodne warunki do osiedlania się wyznawców judaizmu. Z księgi sądu miejskiego z lat 1694- 1796 dowiadujemy się, że w Skokach mieszkają Żydzi i posiadają domy.
Z roku 1826 pochodzi relacja, z której wynika, iż gmina żydowska w Skokach posiada synagogę (bóżnicę) od niepamiętnych czasów. W roku 1796 bóżnica spłonęła. Urządzono wówczas zbiórkę pieniędzy na jej odbudowę. Swoje wsparcie okazała m.in. gmina żydowska z Koźmina Wielkopolskiego, przekazując 10 talarów. Z poświadczenia magistratu z 27 września 1819 roku wiadomo, iż synagoga została ubezpieczona na 2750 talarów. Kolejną zbiórkę pieniędzy przeprowadzono w roku 1867, tym razem na renowację synagogi oraz mykwy (łaźni rytualnej).
Niestety, nie zachował się żaden wizerunek, przedstawiający wygląd skockiej synagogi. Mieściła się ona przy obecnej ulicy Strumykowej na wysokości przejścia między domami od ul. Jana Pawła II. Wiemy na pewno, że był to budynek drewniany, konstrukcji szachulcowej, najprawdopodobniej orientowany, czyli ustawiony na osi wschód- zachód. Drewniane synagogi znajdowały się często w małych miejscowościach, takich jak Skoki. Materiał, z którego je wznoszono, umożliwiał większą finezję w konstrukcji, a wnętrza były często przepięknie polichromowane. Być może taka też była i skocka bóżnica.
Każda synagoga jest domem nauki i modlitwy, a także szkołą religijną. Jej główne pomieszczenie stanowi sala modlitwy dla mężczyzn, w której znajduje się Aron ha-kodesz (święta skrzynia) lub arka, miejsce przechowywania zwojów Tory – najważniejszej księgi judaizmu, zawierającej pierwszych pięć ksiąg Biblii.
Ma ona formę wnęki lub szafy umieszczonej w ścianie wschodniej i przesłoniętej ozdobną zasłoną zwaną parochet. Pośrodku wznosi się bima- podium, z którego odczytywana jest Tora i wygłaszane są nauki. W synagogach ortodoksyjnych wyznaczone jest osobne pomieszczenie (może to być chór), służące modlitwie kobiet tzw. babiniec. W Skokach funkcję tę pełnił chór.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości sytuacja Żydów skockich uległa diametralnej zmianie, kiedy to ich liczebność zaczęła gwałtownie spadać. Pod koniec XVIII wieku Żydzi stanowili 45% mieszkańców miasta, w roku 1895 mieszkało ich w Skokach 182, zaś w 1921 – 66. Ustawa z dnia 20 stycznia 1920 roku o obywatelstwie Państwa Polskiego art. 1 mówiła, że obywatel polski nie może być jednocześnie obywatelem państwa innego. W tej sytuacji Żydzi ze Skoków w większości wybrali emigrację- głównie do Niemiec. Spowodowane to było tym, iż Żydzi z zaboru pruskiego, począwszy od XIX wieku, zyskiwali coraz więcej praw.
Zamknięciem długiego procesu emancypacji była ustawa Związku Północnoniemieckiego z 1869 roku, która znosiła wszelkie ograniczenia dotyczące Żydów.
Z tego względu czuli się związani z kulturą germańską i optowali na rzecz obywatelstwa niemieckiego. Dodatkowym argumentem za odrzuceniem obywatelstwa polskiego było traktowanie Żydów przez kolejnych właścicieli Skoków. Wyzyskiwali oni często gminę żydowską, nakładając na nią niewspółmiernie wysokie opłaty. Były one tak dotkliwe, że zmuszały wspólnotę do zaciągania długów, by podołać obciążeniom. Pieniądze pożyczyli m.in. w jednym z bydgoskich klasztorów.
W związku z tym, iż prawie wszyscy Żydzi ze Skoków wyprowadzili się do Niemiec, gmina nie mogła dalej samodzielnie egzystować i decyzją z dnia 10 grudnia 1921 roku została rozwiązana, zaś 27 lutego 1922 roku połączyła się z gminą poznańską, przekazując jej cały majątek.
Kupiec Heimann Loszynski został wyznaczony na zarządcę skockiej synagogi, domu mieszkalnego, gruntów i kirkutu.
Decyzję tę w grudniu 1926 roku zaskarżył u starosty burmistrz Skoków, twierdząc, że została podjęta z naruszeniem prawa oraz informując o braku opieki nad pozostawionym majątkiem. Ponieważ stan synagogi oraz domu mieszkalnego w kolejnych latach jeszcze się pogorszył, a gmina żydowska poznańska stwierdziła, że nie jest to jej własność, Sąd Powiatowy w Wągrowcu wyznaczył w 1929 roku nowego kuratora- mistrza stolarskiego Leona Szalowa. 14 maja 1929 roku otrzymał on od Miejskiego Urzędu Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego nakaz natychmiastowego rozebrania synagogi, ponieważ zagraża bezpieczeństwu „…dach jej jest tak podziurawiony, że woda spływa do wnętrza, luźne dachówki grożą opadnięciem, szyby i krosna w oknach całego budynku są powybijane, drzwi wschodowe i prowadzące na chór porozbijane, słupy i regle ścian obwodowych spróchniałe i i pognite, pola pruskich ścian są luźne, a tynk na zewnątrz odpaduje. Drzewo wiązarkowe dachu tylnej przystawki do karawanu spróchniałe i zgnite, spowodowało zarwanie się dachu.” I tak ukazuje się w Gazecie Wągrowieckiej ogłoszenie o sprzedaży 18 czerwca 1930 roku szopy i karawanu, zaś 22 lipca starej bóźnicy na rozbiórkę.
Żydzi, będący mieszkańcami naszego miasta, stanowili prężnie działającą społeczność. W 1730 roku powstała w tutejszej gminie Chewra Kadisza, czyli bractwo pogrzebowe. Około roku 1746 założono w Skokach Towarzystwo im. Rasziego (Raschi- Verein), przekształcone w 1913 w Towarzystwo Żydowskiej Historii i Literatury. 2 października 1890 roku powstała kolejna organizacja: Towarzystwo Nauczycieli Żydowskich dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Przyległych Prowincji.
W każdej gminie żydowskiej bardzo ważną rolę pełnili rabini- przywódcy religijni. Nie inaczej było w Skokach. Znamy nazwiska niektórych z nich: Itzig, Hirsch, Aron Hakohen, Jechiel Michel, Jehuda Loeb Halevi, Scheye Nathan, Isaak Ohlenburg, Chaim Brohn, Itzig Kochmann, Benjamin Segall.
Od XVIII wieku działali w Skokach żydowscy lekarze: David Rofe, Salman, Mordechaj, Itzig, Jona Rofe. Ze Skoków wywodził się magdeburski kantor Aron Salomon Natanson.
Około 1760 roku urodził się w Skokach Moses Wasserzug, autor pamiętników, w których opisał swoje życie i liczne podróże. Dzięki niemu możemy poznać świat wyznawców judaizmu na przełomie XVIII i XIX wieku. Jest to jedno z nielicznych wspomnień tamtego okresu i stanowi cenne źródło historyczne.
Skoccy Żydzi, tak jak Polacy, powoływani byli do armii pruskiej. Na polach bitewnych walczyli: Elias Fuchs, Moses Dattel, Michaelis Kochmann, Markus Hirschhorn oraz 5 nieznanych z nazwiska mężczyzn. Ostatnim Żydem mieszkającym w Skokach był Maximilian Loszyński. Został on zastrzelony przez hitlerowców 8 września 1939 roku. W Instytucie Yad Vashem w Jerozolimie znajduje się spis ofiar Holokaustu. Wśród nich znajdziemy 98 nazwisk osób urodzonych w Skokach.
Podążając śladem skockich Żydów, warto zajrzeć na kirkut (cmentarz), mieszczący się przy ul. Antoniewskiej. Mimo iż pozbawiony jest nagrobków, prócz trzech ocalałych, znajdujących się w południowo- zachodnim narożniku, zawiera szczątki żydowskich mieszkańców Skoków. Dla ich uczczenia odsłonięto w 2018 roku pomnik autorstwa prof. Janusza Marciniaka.
Bibliografia:
Heppner A., Herzberg I. Aus Vergangenheit und Gegenwart der Juden und der juedischen. Gemeinden in den Posener Landen; nach gedruckten und ungedruckten Quellen, Koschmin- Bromberg 1904
Paluch J. Gminy wyznaniowe żydowskie powiatu wągrowieckiego. Zarys dziejów, Wągrowiec- Poznań 2021
Bartkowiak F. Wspomnienia z czasów okupacji m. Skoków, Wągrowiec 1945
Mrozińska D. Skoki. Dawne miasto wielu kultur. Żydzi, [w:] Skoki. Historia, mieszkańcy, przyroda, Skoki 2019
Sklep Eliasa Kochmanna: artykuły żelazne, budowlane, sprzęty domowe i kuchenne, maszyny rolnicze, węgiel kamienny i brunatny, farby, lakiery i oleje. W drzwiach sklepu prawdopodobnie stoi właściciel Elias Kochmann (ur. w 1870 w Skokach) i jego małżonka Thecla zd. Fuchs (ur. w 1878 w Skokach). Pocztówka datowana w 1915. (Oryginał w kolekcji I. Migasiewicz)
Anons o sprzedaży bóżnicy z rozwiązanej gminy żydowskiej w Skokach Gazeta Wągrowiecka, 22 lipca1930.
Anons o sprzedaży majątku pozostałego po rozwiązanej gminie żydowskiej w Skokach Gazeta Wągrowiecka, 18 czerwca 1930
Domy przy ówczesnej ulicy Poznańskiej (obecnie Jana Pawła II). Od prawej: sklep żelazny Eliasa Kochmanna, sklep galanteryjny Dory i Jette Loszyńskich, piekarnia Sallego Juliusa. Pocztówka datowana w 1915. (Oryginał w kolekcji I. Migasiewicz)
Gospoda, piekarnia i sklep obuwniczy Michaelisa Markiewicza przy Rynku (obecnie plac Powstańców Wielkopolskich 7). Pocztówka datowana w 1901. (Oryginał w kolekcji B.M. Kołpowskich)
Pomnik na skockim kirkucie przy ulicy Antoniewskiej odsłonięty w 2018 r. Autorem monumentu jest prof. Janusz Marciniak. (zdjęcie K. Stefaniak)
Ocalałe macewy, po renowacji w 2019, ponownie na skockim kirkucie. (zdjęcie: K. Stefaniak)
17 grudnia 2023 w Dopiewie odbył się Ogólnopolski Turniej Tańca DANCE mania, organizowany przez KLUB Taneczno-Sportowy Activus. Naszą Gminę reprezentowały dwie formacje Skoczków Street Beat, z trenerką Małgorzatą Wieczorek na czele.
Młodsza grupa zajęła 3. miejsce wykonując modern jazz. Natomiast starsza grupa uplasowała się na 7. miejscu w hip-hopie.
W turnieju udział wzięło ponad 1000 młodych tancerzy z całej Polski, w 7 kategoriach solowych i grupowych z podziałem na trzy poziomy zaawansowania.
Występy zostały ocenione przez profesjonalne jury, a grand prix turnieju kategorii formacji artistic dance, przypadło grupie „Indianek” z Activusa ze Skórzewa.
Już po raz trzeci zuchy, harcerze i instruktorzy z hufca Wągrowiec 30 grudnia uczestniczyli w Grze Powstańczej. Poprzednie edycje odbyły się w Wągrowcu i Rogoźnie.
Data ta nie została wybrana przypadkowo. Co prawda Powstanie Wielkopolskie wybuchło w Poznaniu 27 grudnia ale mieszkańcy Skoków przejęli władzę nad miastem właśnie 30 grudnia tegoż roku. Gra rozpoczęła się przed dworcem kolejowym skąd po odprawie patrole ruszyły w trasę. Kolejne punkty kontrolne prowadziły ich w poprzez miasto w miejsca Skoków związane z powstaniem.
Na koniec na rynku odbył się uroczysty apel, który zakończył się odśpiewaniem „Marsylianki Wielkopolskiej” i zapaleniem zniczy pod tablicą pamiątkową znajdującą się na skockim „Magistracie” – budynku, który 105 opanowali skoccy powstańcy przejmując władzę w mieście.
Już po apelu zgromadzeni a było ich ponad 90 odśpiewali gromkie sto lat, bowiem tego dnia swoje urodziny obchodził Komendant Hufca ZHP dh pwd Jacek Śrama.
Całość uroczystości zakończył harcerski krąg.
hm. Andrzej Surdyk HR zdjęcia: pwd Paweł Sierakowski
4 prewencyjne, radarowe wyświetlacze prędkości stanęły na terenie Gminy Skoki. Dwa w Skokach przy placu zabaw na ul. Polnej i dwa w Potrzanowie na ul. Skockiej w rejonie przedszkola.
Bezpieczeństwo na drodze to kwestia, która powinna być priorytetem dla każdego kierowcy. Niestety, wciąż zdarzają się wypadki spowodowane niedostosowaniem prędkości do warunków panujących na drodze czy nieprzestrzeganiem zasad pierwszeństwa.
Jak działa radarowy wyświetlacz prędkości?
Dzięki zastosowaniu radarów, urządzenie dokonuje pomiaru prędkości przejeżdżającego samochodu. Jeśli kierowca przekroczy dopuszczalną prędkość, na wyświetlaczu pojawi się informacja o przekroczeniu limitu prędkości, liczba kilometrów świeci się na czerwona i pokazuje się niezadowolona mina 🙁.
Jeśli kierowca dostosował się do obowiązującego na danym odcinku limitu prędkości liczby prędkości pojazdu świecą się na zielono, a buźka jest uśmiechnięta 🙂.
Wyświetlacz prędkości działa jako narzędzie prewencyjne, które ma na celu uświadomienie kierowcom o konieczności przestrzegania przepisów drogowych i dostosowywania prędkości do warunków panujących na drodze.
Unia Europejska
