Wieś położona 4 km na północ od Skoków, nad Jeziorem Lechlin. Graniczy na północy z Przysieką, na wschodzie z Łosińcem, Roszkowemi Roszkówkiem, na południu z Roszkówkiem i Skokami, na zachodzie z Rościnnem i Grzybowem.

Lechlin nazywała się Lechninem. Nazwa pochodzi od wyrazu „lecha”, który oznaczał szeroki zagon lub pospolitego wyrazu „lechno” wskazującego na rodzaj drzewa lub lasu. Wzmianka o Lechlinie po raz pierwszy ukazała się w 1235 roku jako posiadłość biskupów poznańskich.
W skład parafii lechlińskiej wchodziły miejscowości: Chociszewo, Czekanowo, Grzybowo,Lechlin, Przysieka, Rościnno, Roszkowo i Stare, później jeszcze włączono: Frankowo, Kurki, Marynkę, Nowy Gościniec i inne huby i holendry.
Około 1608 roku istniał we wsi młyn „Miały”. W 1608 roku Wieś przeszła na własność kapituły poznańskiej. W 1773 – 1775 roku zachodziły spory graniczne, dla ich uśmierzenia sejm wyznaczył komisję. U schyłku XVIII w. Lechlin należał do Józefa Gliszczyńskiego, potem do Dunina, który tą majętność zapisał swojej siostrze Magdalenie Napierałowiczowej. Po niej otrzymał wieś w spadku Antoni Lasecki, który zamienił Lechlin na wieś Domanikowo, własność Niemca Treskowa, w ten sposób Lechlin przejął Niemiec.
We wsi stoi kosciół. Obok kościoła znajduje się szkoła. W 1864 roku była to szkoła katolicka.

Dwór lechliński leży przy trasie wiodącej ze Skoków do Wągrowca. Jego ogród sięga do jeziora. Holendry Lechlińskie otoczone ze wszystkich stron obszarem dworskim, znajdowały się na wschód od dworu. Na ich obszarze był cmentarz, a przy nim leśniczówka. Przy wodocieku odgraniczającym Holendry od Lechlina stał tartak. Lechlin miał bardzo obszerne lasy, które później wykarczowano, tam też powstały Holendry lechlińskie (późniejszy Lechlinek). Przy drodze grzybowskiej – północnej stała święta figura a druga na Holendrach.

W Lechlinie znajduje się pałac dworski pochodził z początku XIX w. Jest trzykondygnacyjny z dobudowaną w 1840 roku wieżą. Obok dworu, aż do brzegów jeziora II rozciąga się park krajobrazowy (4,5 ha).

W listopadzie 1918 roku Powiatowa Rada Ludowa mianowała podporucznika Tadeusza Göetzendorf-Grabowskiego – właściciela majątku w Lechlinie, komisarzem wojennym na powiat wągrowiecki i powierzyła mu organizację Straży Ludowych. Walczył w powstaniu wielkopolskim przeciwko Niemcom. Po wyzwoleniu Polski, w 1921 roku na folwarku w Lechlinie mieszkały 223 osoby, w części włościańskiej – 86, w Lechlinie 71. w czasie okupacji folwark zajął Niemiec Zafost, później Bubek.
Po wojnie majątek został rozparcelowany. W 1950 roku rolnicy utworzyli Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną, który działa do dziś.